Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/6238 K.2017/1202

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) para cezaları kesin nitelikte olup,

kasten yaralama suçundan doğrudan tayin edilen 3.000 TL adli para cezasının miktarı itibariyle CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından, anılan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Reddiyle, incelemenin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna yönelik temyizlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Oluşa ve kabule göre, olay günü suça sürüklenen çocuğun, kolundan tutup boş bir araziye götürerek koluna jiletle ismini yazdığı mağdurenin ağlaması üzerine kaçması şeklinde gerçekleşen eylemde suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cebir kullanmak suretiyle işlediği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 109/2. maddesi yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek aynı Kanunun 109/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,