Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/7383 K.2016/4994

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikâyette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin gerektiği, somut olayda; mağdurların nitelikli yağma ve kasten yaralama suçlarından beraatlerine ilişkin ...

Ağır Ceza Mahkemesinin 10.09.2009 tarihli kararının dayanağını mağdurlarda suç kastının bulunmaması ve atılı suçların mağdurlar tarafından işlendiğinin sabit olmaması hususlarının oluşturması, sanığın 27.08.2011 tarihli savunmasında tehdit edilmesi nedeniyle beyanlarından rücu ettiğini açıkça ifade etmesi karşısında, sanığın eyleminin suç işlemediğini bildiği kimseye suç atmak biçiminde olmayıp anayasal şikâyet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu ve kanıtlanamamasının iftira suçunun mevcudiyetine sebebiyet vermeyeceği de düşünülmeden,

kanuni unsurları itibariyle oluşmayan iftira ve buna bağlı olarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Uygulamaya göre de;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve iftira suçlarından 5237 sayılı TCK'nın 109. ve 267. maddeleri uyarınca tek bir ceza verilerek bu ceza üzerinden zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle arttırım yapılması gerekirken, yazılı şekilde her bir mağdur için ayrı ayrı cezaya hükmedilmesi,

Hüküm verilmeden önce etkin pişmanlık göstererek iftiradan döndüğü anlaşılan sanık hakkında tayin edilen cezanın TCK'nın 269/3.a maddesi ile indirilip indirilmeyeceğinin tartışılmaması,

Hükümlerden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,