Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2014/7565 K.2017/2629

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sanığın, mağdureyle buluşmasını müteakip elini tutup öpmek istediği, ancak mağdurenin izin vermemesi nedeniyle eylemine son verdiği olayda, çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlemek isteyen sanığın eylemini tamamlamasına kendisinden yaşça çok küçük olan mağdurenin izin vermemesi dışında ciddi bir engel olmayıp hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkânı bulunduğu halde kendiliğinden eylemine son verdiği anlaşıldığından,

5237 sayılı TCK'nın 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükmü gözetildiğinde hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçuna teşebbüsten ceza verilemeyeceği ancak sanığın, mağdureye yönelik sevdiğini söylemek, elini tutmaya ve öpmeye çalışmak şeklinde gerçekleşen eylemlerinin tamamlanan kısımlarının aynı Kanunun 105/1. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması,

Mağdure beyanları, savunma, mağdure ile sanığın bildirdikleri telefon hatları arasındaki iletişimi gösteren HTS kayıtlarında 20.10.2009-07.11.2009 tarihleri arasında sabah saatlerinden gece geç saatlere kadar karşılıklı mesajlaşma şeklinde yoğun iletişimlerinin bulunması ve tüm dosya kapsamına göre sanığın, mağdureyi okul kıyafetleri ile çektiği ve bu resimleri internette yayacağı, ailesine zarar vereceği, yanına gitmezse kaçıracağı yönünde tehditte bulunduğuna ilişkin mağdurenin soyut iddiası dışında 5237 sayılı TCK'nın 109/2. maddesine göre cezalandırılmasına yeter delil bulunmadığı anlaşılmakla,

sanığın olay tarihinde onbeş yaşını tamamlamamış mağdureyle değişik tarihlerde birden çok kez buluşup elinden tutmak ve öpmeye çalışmak şeklinde gerçekleşen eylemlerinden dolayı, TCK'nın 109/1, 109/3-f, 109/5, 43. maddeleri gereğince mahkûmiyeti yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,