Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/427 K.2016/153

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 44. maddesi uyarınca, işlediği bir fiille birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişinin, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılması gerekmekte ise de; bu suçlardan her birinin başlı başına cezalandırılabilir olması gerektiği, suçlardan birinin soruşturulması ve kovuşturulmasının şikâyete tâbi olup, şikâyetten vazgeçilmesi durumunda bu suçun fikri içtimaya dahil edilmeyeceği, doğrudan soruşturulup kovuşturulan suçtan ceza tayin edilmesi gerekeceği,

Dosya kapsamı ve mahkemenin kabulüne göre; sanığın olay günü umumi yürüyüş yolunda beklediği sırada aynı yerde yürümekte olan müştekiye bakarak cinsel organı gösterip eliyle oynaması şeklindeki eyleminin, 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 105. maddesindeki cinsel taciz suçuyla birlikte aynı Kanunun 225. maddesinde düzenlenen hayasızca hareketlerde bulunma suçunu oluşturduğu, fikri içtima kapsamında kalan cinsel taciz suçundan dolayı müştekinin şikâyetinden vazgeçmesi sebebiyle sanığın cinsel taciz suçundan cezalandırılmasının mümkün olmadığı,

bu durumda sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmek suretiyle, doğrudan takibi gereken hayasızca hareketlerde bulunma suçundan ceza tayin edilmesi gerekirken, yazılı şekilde şikayetten vazgeçme nedeniyle cinsel taciz suçundan açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,