Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/815 K.2018/1626

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın bilinen en son adresinin aynı zamanda mernis adresi olup yokluğunda verilen gerekçeli kararın tebliği için bu adrese gönderilen evrakın 28.03.2013 tarihinde Tebligat Kanununun 21/2. maddesine tebliğ edildiğinin anlaşıldığı,

7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre katılanın geçici olarak adreste bulunmaması veya tebellüğden imtina etmesi halinde, tebliğ memurunun tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim edip tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama durumunda tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine,

varsa yönetici veya kapıcıya da bildirmesinin gerektiği ve muhattabın adreste hiç oturmadığının veya adresten sürekli ayrıldığının tespiti halinde ise mernis adresine 21/2. maddesine göre tebliğat yapılabileceği nazara alındığında 21. madde kapsamında tebliğat yapılabilmsi için öncelikle katılanın mernis adresinde oturup oturmadığı,

oturuyor ise dağıtım sırasında adreste bulunup bulunmadığı araştırılıp adreste bulunmama halinde ise sebebi ve adresten geçici ya da sürekli ayrılıp ayrılmadığı hususunun tespitinin gerektiği gözetilip buna göre tebliğata şerh düşülmesi yerine bu hususta herhangi bir işlem yapılmaksızın doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından;