Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/8801 K.2017/2091

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 109/3.b. maddesi uyarınca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinden bahisle arttırım yapılabilmesi için faillerin eyleme aynı Kanunun 37. maddesi anlamında suçu doğrudan birlikte işleyen sıfatıyla katılmaları gerektiği, buna karşın hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün açıklanması geri bırakılan sanık ...'ın atılı suça TCK'nın 39. maddesi anlamında yardım eden sıfatıyla iştirak ettiğinin mahkemece kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında TCK'nın 109/3-b. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmemiş ise de,

sanık ...'nin müsnet suça aynı Kanunun 37. maddesi kapsamında asli iştirak suretiyle katıldığı dosya içeriğinden anlaşıldığından bu husus bozma nedeni yapılmamış, hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 324/4. maddesinde yer alan, ''Devlete ait yargılama giderlerinin 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.'' hükmü gereğince söz konusu miktarın altında kalan 8.00 TL'lik yargılama giderinin devlet hazinesine yüklenmesine karar verilmesi yerine sanıktan tahsiline hükmedilmesi,