Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/9647 K.2017/2048

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık hakkında müşteki Sultan'a yönelik kasten yaralama suçundan dolayı 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, aynı Kanunun 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının anılan hükme yönelik temyiz istemi itiraz kabul edilerek bu hususta mahallinde merciince karar verilmesi mümkün görüldüğünden, incelemenin müşteki Tebesun'a yönelik nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek gereği düşünüldü:

Müştekinin aşamalardaki beyanları, doktor muayene rapor içeriği, tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre sanığın, müştekiye yönelik cinsel saldırı eyleminin nitelikli boyuta vardığına ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşıldığından mevcut haliyle eylemin basit cinsel saldırı kabul edilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan hüküm kurulması,

Sanık hakkında hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesine göre 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, alt soyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,