Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2015/9940 K.2019/9250

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanık hakkında cinsel taciz suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği,

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) adli para cezaları kesin nitelikte olup buna göre mahkemece sanık hakkında cinsel taciz suçundan doğrudan tayin edilen 1.500 TL adli para cezasına ilişkin hükmün miktar itibarıyla CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin nitelikte olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından, anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Tüm dosya içeriğine göre, olay günü sanığın, katılanın kullandığı cep telefonunu arayıp cinsel ilişki teklifinde bulunması eyleminin cinsel taciz suçunu oluşturduğu, bunun dışında kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu olarak kabul edilen "... " şeklinde mesaj göndermesi eyleminde ise ısrar unsurunun gerçekleşmediği gözetildiğinde atılı suçun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşıldığından sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,