Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2016/1806 K.2020/265

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği,

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) adli para cezaları kesin nitelikte olup buna göre mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında cinsel taciz suçundan doğrudan tayin edilen 3.000 TL adli para cezasına ilişkin hükmün miktar itibarıyla CMUK'nın 305/1. maddesi gereğince kesin olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından,

katılan mağdure vekilinin anılan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Reddiyle, incelemenin diğer hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Olay tarihinde on beş-on sekiz yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuklara isnat edilen cinsel taciz, kişilerin huzur ve sükununu bozma, hakaret suçlarının 5237 sayılı TCK’nın 105/1, 123/1, 125/1. maddelerinde düzenlenip öngörülen cezaların üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık asli dava zaman aşımına tabi bulunduğu ve beraat eden suça sürüklenen çocukların mahkeme sorgularının yapıldığı 17.06.2014 ile inceleme tarihi arasında bu sürenin geçtiği anlaşıldığından,