Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2016/2781 K.2016/3559

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; sanığın, hakkındaki soruşturma evrakı tefrik edilen arkadaşıyla birlikte katılanı bir müddet takip ettiği ve sonrasında katılanın bankaya girmesi üzerine, sanık ile arkadaşının da oraya gelmesinden sonra, durumdan rahatsız olan katılanın kendisi gibi polis memuru olan kocasına durumu bildirmesi üzerine intikal eden olayda; sanığın katılana karşı cinsel taciz suçu olarak nitelendirilecek bir fiilinin bulunmadığı, ancak mağdureyi ısrarlı bir şekilde takip etmesinin TCK'nın 123. maddesinde düzenlenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

Asliye Ceza Mahkemesinin 13.02.2012 tarihli yazısında, mahkemece istenilen ... Esas, ... Karar sayılı ilamın temyiz aşamasında bulunduğu ve kesinleşmediğinin belirtilmesi ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada anılan ilamın 03.07.2012 tarihinde Yargıtay 8. Ceza Dairesinin onama kararı ile kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihinden sonra kesinleşen mahkûmiyet hükmü esas alınarak sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 58. maddesinin uygulanması,

Hükümden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,