Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2016/6062 K.2020/740

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdur ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılan mağdur vekilinin yüzüne karşı verilen 19.12.2013 günlü hükümleri CMUK'nın 310/1. maddesinde düzenlenip tefhimden işlemeye başlayan bir haftalık kanuni süresinden sonra sunduğu 31.12.2013 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik cinsel taciz suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığa isnat edilen cinsel taciz suçunun 5237 sayılı TCK’nın 105/1. maddesinde düzenlenip öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zamanaşımına tabi bulunduğu ve beraat eden sanığın mahkeme sorgusunun yapıldığı 06.01.2011'den inceleme tarihine kadar bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca müsnet suçtan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında mağdur ...'a yönelik çocuğun cinsel istismarı ve mağdurlara yönelik cinsel taciz, tehdit suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Mağdurların soyut, tutarsız, kendi içinde ve birbirleriyle çelişen beyanları dışında, sanığın atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,