Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2016/6592 K.2016/8591

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ... ile sanık ...'in olayı gerçekleştiren şahsın eşgaline ilişkin çelişkili anlatımları, teşhis işlemlerinin Polis Vazife ve Selahiyet Kanununun ek 6. maddesine aykırı olması, sanığın tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmemesi, keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporu ve tüm dosya içeriğinden sanığın atılı suçları işlediğine dair mahkûmiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sanığın ait kan örneklerinin hüküm keşinleştiğinde imhası yerine yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,