Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2017/1544 K.2017/3078

Onbeş yaşından küçük mağdureyle rızasıyla cinsel ilişkiye girme ve reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırma suçlarından sanık ...’ın 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 414/1, 80, 418/2, 430/2, 59 (iki kez) , 75/2 ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 4. maddeleri gereğince 6 yıl 11 ay 10 gün ağır hapis ve 1.090.520.400 Türk Lirası ağır para cezaları ile cezalandırılmasına dair Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2002 gün ve 2002/19 Esas, 2002/21 sayılı Kararının Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 27.01.2004 gün ve 2003/2668 Esas, 2004/366 Karar sayılı ilamı ile onanmasını müteakip,

sanığın mağdureyle evlenmiş olması nedeniyle hakkında hükmolunan cezanın infazının anılan Kanunun 434/1. maddesi gereğince ertelenmesine ilişkin anılan mahkemenin 07.05.2004 tarihli, 2002/19-21 sayılı Ek kararını müteakip, sanığın karar tarihi itibariyle erteleme süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın düşürülmesi talebinin kabulü ile sanık hakkındaki kamu davasının anılan Kanunun 434/1 ve 112. maddeleri gereğince düşürülmesine dair anılan mahkemenin 11.03.2015 tarihli ve 2002/19-21 sayılı Ek kararını kapsayan dosya incelendi.

765 sayılı Türk Ceza Kanununun 434/2. maddesindeki "Müruru zaman haddine kadar erkek tarafından haksız olarak vukua getirilmiş bir sebeple boşanmaya hükmedilirse takibat yenilenir. Evvelce hüküm verilmiş ise ceza çektirilir." şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanık hakkında hükmedilen 6 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasına ilişkin ceza zamanaşımı süresinin 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 112/3. maddesi gereğince 20 yıl olduğu,

bu haliyle de ceza zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmakla, talebin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 31.01.2017 gün ve 94660652-105-35- 13615-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü: