Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2018/1555 K.2018/1460

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...’nin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kayden 03.02.1990 doğumlu olup kovuşturma evresinde istinabe yoluyla ifadesinin alındığı 18.06.2013 tarihli duruşmada yirmidört yaşı içerisinde bulunan mağdure Ayla’nın, sanıktan şikayetçi olup davaya katılmasının ardından yokluğunda kurulup kendisine tebliğ edilen hükümleri temyiz etmemesi karşısında, üvey annesi olup atılı suçlardan doğrudan zarar görmeyen müşteki Saniye’nin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafiin kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) adli para cezaları kesin nitelikte olup buna göre mahkemece sanık hakkında kasten yaralama suçundan doğrudan tayin edilen 2.400 TL adli para cezasına ilişkin