Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2018/4739 K.2018/4090

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece hükümler kurulurken önce 5237 sayılı TCK'nın 109/1 daha sonra 109/2. maddelerinin tatbiki suretiyle kademeli uygulama yapılması ceza miktarları itibariyle sonuca etkili olmadığından ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.06.2012 tarih, 2012/419-216 sayılı kararında mağduru amaçlarına ulaştıktan sonra serbest bırakan sanıkların etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanamayacağının belirtilmesi karşısında,

mağduru sevk ve idaresindeki aracı aldıktan sonra serbest bırakan sanıklar haklarında uygulanma olanağı bulunmayan TCK'nın 110. maddesinin tatbiki suretiyle cezaların eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanıklar haklarında atılı suçtan hükümler kurulurken kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olup 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de bu hususun infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüş ve suç tarihinin karar başlığında 12.07.2011 yerine 16.03.2011 olarak yazılması ise mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıkların mahkûmiyetlerine karar verildiği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun mağduru olan katılan ... kendisini vekille temsil ettirmediği halde yağma suçunun mağduru olan Mustafa lehine ve sanıklar aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi,