Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2018/4890 K.2018/4593

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme yönelik Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Olayın meydana çıkış şekli, mağdurun beyanlarına kuvvetli delillerin varlığı halinde itibar edilebileceğine dair 10.10.2016 tarihli adli rapor içeriği ile aynı yöndeki bilirkişi beyanı, mağdurun baba...'ın kovuşturma evresinde “oğlu mağdur ile sanığın sürekli telefon aracılığıyla görüştüklerini duyduğu” şeklindeki anlatımı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın, mağdura yönelik eylemlerini cebir, tehdit ya da hile kullanmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı ve hükmün gerekçesinde eylemlerin cebir, şiddet kullanılarak gerekçekleştiğine dair açıklama olmadığı halde,

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan temel cezanın TCK'nın 109/1. maddesi uyarınca belirlenmesi gerekirken 109/2. maddesine göre tespit edilmesi ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 103/2. maddesi ile saptanan temel ceza üzerinden koşulları oluşmadığı halde aynı Kanunun 103/4. maddesiyle arttırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini, Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 13.09.2017 gün ve 2017/2225 Esas,