Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2018/6093 K.2020/1873

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde on beş yaşını tamamlayan mağdure ile velilerinin kovuşturma evresinde alınan ifadelerinde şikayetlerinden vazgeçip, haklarında verilen katılma kararlarının da 12.04.2011 tarihinde kaldırılması karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafisinin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki tutarsız ve çelişkili beyanları, adli muayene raporu içeriği, olayın intikal şekli ve süresi, mağdurenin atılı suçtan beraat eden suça sürüklenen çocuk ...’ün uzaktan göstermesiyle simaen tanıdığı sanıkla olaydan sonra her gün bir iki kez kendisini arayıp, olaydan kimseye bahsetmemesi hususunda konuşması nedeniyle iletişiminin olduğunu, ...’ü ise sadece olaydan bir gün sonra “neden bana tuzak kurdun” demek için arayıp, telefonu yüzüne kapatması nedeniyle bir daha da konuşmadığını beyan etmesine rağmen,

mağdurenin kullanımındaki hat ile sanık ve suça sürüklenen çocuğun kullandıkları hatların 01.11.2009-11.12.2009 tarihleri arasındaki iletişimin tespiti için yazılan müzekkereye verilen cevabi yazı ile eklerinden mağdurenin anılan tarih aralığında ve intihar girişimi sonrasında da devam edecek şekilde gerek sanıkla gerekse ...'le yoğun iletişiminin olduğunun anlaşılması karşısında, zorla herhangi bir cinsel eylemin gerçekleştirildiğine dair mahkumiyete yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,