Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2018/6617 K.2018/7327

İlk derece mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii ile mağdure vekili tarafından temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler gözetilip dosya incelendi.

Beyanının alındığı duruşmada, sanığın cezalandırılmasını talep eden mağdureye CMK'nın 238/2. maddesi uyarınca davaya katılmak isteyip istemediği sorulmamış ise de aynı Kanunun 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolunun açık olduğu, mağdure vekilinin de mahkemece verilen hükmü temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyduğu,

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 gün ve 2010/9-149 Esas, 2010/205 sayılı Kararında da belirtildiği üzere mağdurenin katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü konusunda araştırma yapmayı gerektirecek bir tereddüt bulunmadığı görülmekle, CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören mağdurenin davaya katılmasına ve Av. ...’ in katılan mağdure vekili olarak kabul edilmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin temyiz talebinin incelemesinde;

Katılan vekilinin, kendisine 25.03.2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü CMUK.nun 310/1. maddesinde öngörülen tebliğden itibaren bir haftalık yasal süreden sonra 04.04.2013 tarihli dilekçeyle temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, kanuni süresinden sonra gerçekleşen temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafiinin temyiz talebinin incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,