Yargıtay 14. Ceza Dairesi E.2019/2202 K.2020/643

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan vasisinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahkemece yokluğunda verilip 21.11.2018 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli kararı vasinin CMUK'nın 310/1. maddesinde düzenlenip tebliğden işlemeye başlayan bir haftalık kanuni süresinden sonra sunduğu 30.11.2018 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 30.05.2014 günlü, 2791 sayılı raporda kendisinde mevcut sınır-hafif derecede zeka geriliğinin hekim olmayanlarca anlaşılamayacağı bildirilen otuz dört yaşındaki mağdure ile tanışıp arkadaş olan sanığın, olay günü buluştuğu mağdureye yönelik cebir,

tehdit veya hile olmaksızın yanına alıp trenle Malatya’dan Adana’ya gitmesinin ardından yaklaşık altı ay boyunca değişik yerlerde birlikte kalıp çalışmaları ve bu dönemde çevresinden yardım istemeyen mağdurenin daha sonra ailesini çağırması üzerine akrabaları tarafından sanıkla beraber Malatya’ya götürülmesi şeklindeki olayımızda sanığın, mağdureye yönelik zorla cinsel ilişkiye girdiğine ve hürriyetini kısıtladığına ilişkin cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,