Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2006/3278 K.2006/4419

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 1.6.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tanınması ve tapuya tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 7.2.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, Türk Medeni Kanununun 747.maddesine dayalı olarak açılmış geçit hakkı istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Davacıya ait taşınmazın genel yola bağlantısının bulunmadığı sabittir. Geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla beraber özünü komşuluk hukukundan aldığından, yol saptaması yapılırken komşuluk hukukunun genel ilkeleri hiçbir zaman gözardı edilmemelidir. Geçit subjektif arzulara göre değil objektif kurallara uygun belirlenmeli, fedakarlık tüm komşu parseller arasında denkleştirilmelidir.

Bütün bu anlatımlardan anlaşılacağı üzere, mahkemece davalıya ait 75 parselden yol istendiği ancak bilirkişinin tesbit ettiği 109 parselin geçit için en uygun güzergah olduğu, davacının bu parselle ilgili istemi bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir. Davacının 75 parselden geçit istemi olmasına rağmen, bunun dışındaki alternatiflerden isteğinin olmadığına dair ısrarı yoktur.

Bu durumda 109 parsel maliki hakkında ya usulünce dava açılıp eldeki dava ile birleştirilmeli ya da usul ekonomisi açısından harçlı dilekçe ile davaya dahil edilmeli, yeniden keşif yapılarak en uygun güzergah tesbit edilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Bu hususlar düşünülmeden sadece 75 parselden geçitin uygun olmayacağı ileri sürülerek davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.