Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2006/8783 K.2006/10563

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.4.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; Naci Çaylar hakkındaki davanın reddine, Remzi Yılmaz hakkındaki davanın kabulüne dair verilen 27.4.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacının 18 parsel sayılı taşınmazı lehine davalılara ait 17 veya 25 sayılı parsellerin uygun görülecek kısmından geçit hakkı kurulması istemiyle dava açılmış, her iki davalı da davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece fenni bilirkişinin 27.2.2006 günlü raporuna ekli krokide B işaretli kısımdan 18 sayılı parsel lehine 25 sayılı parsel aleyhine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiş, hükmü 25 parsel sayılı taşınmazın maliki davalı ... vekili temyize getirmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 747 (önceki Medeni Kanunu’nun 671.) maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir.Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantası sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Somut olaya gelince;

I-Yapılan yargılamaya toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddi gerekmiştir.

II-Mahkemece hesaplattırılan ve mahkeme veznesine depo ettirilen geçit bedelinin aleyhine geçit hakkı kurulan 25 parsel malikine ödenmesine ilişkin bir karar verilmemiş olması ve davanın mahiyeti icabı davacı üzerinde bırakılması gereken yargılama masraflarının davalıya yükletilmesi ve davacı yararına avukatlık parasına hükmedilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.