Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2007/14924 K.2007/16391

Davacı tarafından, davalı aleyhine 30.5.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 1.2.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, Türk Medeni Kanununun 747.maddesine dayalı geçit hakkı tesisi istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi krokisinde kırmızı ile taralı 2458 parselin 26.25 m2. yüzölçümündeki yerinden davacının paydaşı olduğu 2122 parsel lehine geçit tesis edilmiştir.

Hükmü 2458 parsel maliki olan davalı Hazine temyiz etmiştir.

Geçit davalarında amaç, genel yola bağlantısı olmayan taşınmazları kesintisiz genel yola ulaşmasını sağlamak veya genel yola bağlantısı olsa bile mevcut yolun geçit ihtiyacını karşılamaması halinde bu ihtiyacı gidermektir. Uygulamada sözü edilen ilk geçit ihtiyacına “mutlak geçit ihtiyacı” ikinci haldeki geçit ihtiyacına ise “nisbi geçit ihtiyacı” denilmektedir.

Somut olayda ise; davacının paydaşı olduğu, 2122 parsel köy boşluğu ile çevrilidir. Şayet köy boşluğu herhangi bir kamu hizmetine özgülenmemiş ise yöre halkı köy boşluğunu yol olarak da kullanabilir. Görülüyor ki, davacı parselinin hudutları köy boşluğu ile çevrili olduğundan geçit ihtiyacında değildir. Yola cepheli olan taşınmazların malikleri kendi kusurundan kaynaklanan herhangi bir nedenle taşınmaz ile yol arasındaki bağlantıyı kesmişse kusurlarının sonucuna katlanmalıdır. Diğer yandan, geçit davalarında

dava konusu üzerinde davacının tam bir tasarruf yetkisi bulunmadığından onun subjektif arzusuna değer tanınarak geçit ihtiyacı da karşılanamaz.

Mahkemece tüm bu yönler göz ardı edilerek davanın reddi yerine istem hüküm altına alındığından karar bozulmalıdır.