Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2007/16495 K.2008/2846

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.05.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.07.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

_K A R A R_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı ... ve davalı ... temyize getirmiştir.

Dava, 25.05.2005 tarihinde Sulh Hukuk Mahkemesinde açılmıştır. Sulh Hukuk Mahkemesi bu tarihde mamelek hukukundan doğan değer ve miktarı 5000.00 YTL yi geçmeyen davaları görmekle görevlidir. Keşif yerinde hazır edilen ziraatçi bilirkişinin dosyaya sunduğu 09.05.2007 tarihli raporda geçit yeri için 7 adet seçenek belirlenmiş olup, öngörülen her bir seçenekte geçit yerinin değeri 5000.00 YTL nin üzerinde saptanmıştır. Mahkemece uygun görülerek davacı taşınmazı yararına geçit hakkı kurulmasına karar verilen ve krokide 4 numaralı seçenek olarak gösterilen geçit yerinin toplam değeri de 5.747.43 YTL dir.

Geçit hakkı davalarında geçit yeri olarak belirlenen güzergahın davacı taşınmazından ana yola ulaşacak kısmına kadar olan bölümü uyuşmazlığın tamamını oluşturur. Bu uyuşmazlık bölünüp parçalanabilen bir uyuşmazlık olmayıp tekil bir uyuşmazlıktır. HUMK.nun 3/1 maddesi gereğince bölünemeyen davalarda birden ziyade taşınmaz bölümlerine rastlayan zemin değerleri toplamı müddeabih değerini oluşturur.

Bu açıklamaya göre, davanın açıldığı tarih itibariyle geçit yeri olarak saptanan her bir alternatifte gösterilen zemin değerleri 5000.00 YTL'nin üzerinde olmakla davaya bakma görevi Asliye Hukuk Mahkemesine ait bulunmaktadır. Bu nedenle, kamu düzeninden olan görev hususu resen gözetilerek dava dilekçesinin görev noktasından reddi yerine çekişmenin esası hakkında karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.