Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2007/6093 K.2007/8343

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 7.7.2006 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.1.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteminin değer yönünden reddinekarar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar, 56 parsel sayılı taşınmazları yararına davalılara ait 3 ve 40 parsel sayılı taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemişlerdir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, 40 parsel sayılı taşınmaz maliki tarafından temyiz edilmiştir

Dava, Türk Medeni Kanununun 747 maddesine dayalı olarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Anılan maddenin 2. fıkrasında “ Bu hak, ilk önce kendisinden bu geçidin istenmesi önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun düşen komşuya karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana karşı kullanılır “ hükmü öngörülmüştür.

Somut olayda ; Davacılara ait 56 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının 13 ada 4 parsel numarası ile bir bütün iken 1997 yılında ifraz edilerek 51, 52, 53, 54, 55, 56 parsel sayılı taşınmazlara ifraz olunduğu ve geçit hakkı talep edilen 56 parsel sayılı taşınmaz ile birlikte 52, 53 ve 55 parsel sayılı taşınmazların da davacılara ait bulunduğu anlaşılmıştır. Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi ifrazdan evvel bir bütün olarak kullanıldığı anlaşılan taşınmazlar yol ihtiyacını hangi istikametten sağlıyor ise ifrazlar sırasında oluşan yeni parsellerinde yol ihtiyaçları önceki kullanım durumuna göre karşılanmasını zorunlu kılar.

Hal böyle olunca, yerel bilirkişiden yukarıda açıklanan bu konu hakkında bilgisi sorulmalı ve önceki yol durumunun ifraz sonuçu oluşan yeni parseller bakımından hukuken ve fiilen imkansız hale gelmemiş olması halinde geçidin belirlenen bu güzergahtan , başka bir anlatımla ifraz sonuçu oluşan yeni parsellerden karşılanması gerekir. Bu güzergahtan geçit kurulmasının imkansız olduğunun tespit edilmesi halinde ise, imar yolları fiilen açılıncaya kadar kararda gösterilen güzergahtan geçit kurulması gerekir.

Öte yandan, davacılar geçit kurulması isteminde bulunduğu 56 parsel sayılı taşınmaz dışında onun batı bitişiğinde ard arda yer alan 52, 53, ve 55 parsel sayılı taşınmazların da maliki olup, 56 parsel sayılı taşınmaz için kurulacak geçit yerinden diğer taşınmazları yararına da geçit hakkı kurulmuş gibi yararlanacaklarından geçit bedelinin 3 ve 40 parsel sayılı taşınmazların katlanma yükümlülüklerindeki artış oranına göre daha fazla hesap edilmesi gerekir.

Bu yönler üzerinde durulmadan istemin hüküm altına alınması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.