Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2008/6883 K.2008/7888

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.10.2003 gününde verilen dilekçe ile meranın kullanma hakkının tespiti ve muarazanın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın konusuz kalması nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 09.10.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, mera olduğu iddia edilen taşınmaz üzerinde yararlanma hakkının tespiti ve bu şekilde muarazanın (haksız elatmanın) giderilmesi istemleri ile açılmıştır. Mahkemece, davacının dava konusu yaptığı taşınmazların vasfı mera olarak belirlenmediğinden, böylelikle dava konusuz kaldığından, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava, 31.10.2003 tarihinde açılmıştır. Dava konusu taşınmazın kadastro tutanakları ise, davanın açıldığı tarihten sonra 23.05.2006 tarihinde düzenlenmiştir.

Gerçekten, Dairemiz bozma ilamında vurgulandığı üzere 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun Kadastro Mahkemelerinin zaman bakımından görev ve yetkisini düzenleyen 26 ve mahalli mahkemelerden devredilecek dava dosyaları ile ilgili işler hakkında yapılacak işlemleri gösteren 27.maddeleri hükmünce mahalli hukuk mahkemelerinde görülmekte olan kadastro ile ilgili ve henüz kesinleşmemiş bulunan taşınmaz mala ilişkin davalar hakkında o taşınmaz mal için kadastro tutanağı düzenlendiği tarihte genel mahkemelerin görevi sona erer ve mahalli hukuk mahkemelerince dava dosyasının görevsizlik kararı verilerek Kadastro Mahkemesine devri gerekir.

Burada taşınmazın kadastroca saptanan niteliğinin önemi yoktur. Zira, taşınmazın niteliği tutanak kesinleşmemiş olduğundan görevli Kadastro Mahkemesince belirlenecektir. O yüzden mahkemece, davacı Köy Tüzel Kişiliğinin muarazanın (haksız elatmanın) giderilmesi istemine ilişkin talebi yönünden görevsizlik kararı verilmelidir.

Ancak, davada ayrıca meradan yararlanma hakkının tespiti de talep edildiğinden ne var ki, aidiyet tespitine ilişkin bu gibi taleple mülkiyet çekişmesi olmadığından bu talebin inceleme yeri Kadastro Mahkemesi değil Genel Mahkemedir. Mahkemece, davacı köyün bu istemi bakımından tefrik kararı verilerek yargılamaya devam edilmesi gerekir. Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yasaya uygun düşmeyen bazı nedenlerle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.