Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2009/12929 K.2009/14897

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.03.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.06.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, davacının maliki olduğu 145 sayılı parselin genel yola bağlantısı olmadığını belirtilerek davalılara ait parsellerden geçit hakkı tesisi istemine ilişkindir. Davalılar, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davacının 107 ada 16, 17, 18 ve 36 ada 10 sayılı parsellere yönelik davasının reddine, 108 ada 13,14 ve 37 ada 1 parsel maliki aleyhine açtığı davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 747.maddesine dayanarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir. Mahkemece 12.06.2008 tarihinde yapılan keşifte yerel bilirkişi olarak dinlenen ..., beyanında "... bundan yaklaşık 15 yıl önce 107 ada 19 parselin içinden geçerek genel yola ulaşıyorlardı" demek suretiyle davacı parseline ulaşımı sağlayan önceki durumu açıklamıştır.

Kadastro paftasından çıkarılarak evraka eklenen pafta örneğine göre 19 parsel numaralı taşınmaz davacıya ait 15 parsel sayılı taşınmazın batısında yer almaktadır. 19 no'lu parsele ait tapu kayıt örneği dosyada bulunmadığından bu parsel maliklerinin davada taraf olup olmadığı anlaşılamamaktadır.

Bu parsele ait tapu kaydı sicilinden getirtilerek dosya arasına alınmalı, malikleri davada taraf değilse harçlı dilekçe ile davaya katılmaları sağlanmalı, mahallinde yeniden keşif yapılarak bu parselin sınırından güneydeki genel yola ulaşımın sağlanıp sağlanamayacağı ve önceki keşifte belirlenen geçit yerleri ile bu geçit yerinin mukayesesi yaptırılarak hakkaniyete uygun olan belirlendikten sonra hüküm kurulmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, taşınmazların niteliği ve üzerinde yapılan tarım çeşidine göre 3 m genişliğinde her yolun yeterli olmasına rağman davalılar zararına olacak şeklide 4 m'lik geçite karar verilmesi de doğru değildir.