Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2010/11348 K.2010/12714

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 25.03.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.07.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Davacı, 655 parsel sayılı taşınmazının genel yol ile bağlantısının bulunmadığını belirterek taşınmazı yararına, davalılara ait 627 ve 913 sayılı parseller üzerinden geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Davalı 913 sayılı parsel maliki ... davayı kabul ederek, geçit bedeli talebi bulunmadığını bildirmiş, 627 sayılı parsel maliki diğer davalı ... yargılamalara katılmamış, savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece davacı parseli yararına, davalılara ait 627 ve 913 sayılı parseller üzerinden fen bilirkişisinin 17.06.2010 tarihli rapor ve krokisinde yeşil renkle gösterilen ve A ve B harfleri ile işaretli kısımdan geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hüküm 627 parsel maliki davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı ...’nın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Geçit eni, Dairemiz uygulamalarına göre yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) olmalıdır. Somut olayda kurulan geçitin genişliği bilirkişi raporunda açıkça belirtilmemiştir. Bilirkişiden bu konuda ek rapor alınmak suretiyle geçit eninin belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; bilirkişi krokisinde 235,10 m2’lik A ve B harfleri ile gösterilen yerden geçit tesis edildiği halde hüküm fıkrasında bu yerin 190,40m2 olarak yanlış yazılması da yerinde değildir.