Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2011/9715 K.2011/12185

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05.05.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 09.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece, kamu hizmetine tahsis edilen taşınmazlardan geçit hakkı tesis edilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Somut olayda; davalı adına kayıtlı aleyhine geçit hakkı kurulması istenilen 123 ada 8 parsel numaralı taşınmaz, özel mülkiyete konu kargir ev vasıflı olup kamu hizmetine tahsis edilmiş değildir. Kamu hizmetine tahsis edilmemiş taşınmazlar aleyhine geçit tesisi talep edilebilir. Ancak davacının yararına geçit tesisini istediği 123 ada 12 parsel numaralı taşınmazın yola ./..

cephesi olup geçit ihtiyacı bulunmamaktadır. Mahkemece davacının taşınmazının geçit ihtiyacı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen bazı gerekçelerle davanın reddi doğru değildir. Ancak, hüküm sonuç itibariyle doğru olduğundan HUMK'nun 438/VII. maddesi uyarınca hükmün gerekçesi yukarıda açıklandığı şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.