Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2013/10363 K.2013/13501

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.10.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

_K A R A R_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayanılarak açılmış geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Davacı, 154 ada 48 parsel sayılı taşınmazı yararına, davalı adına tapuda kayıtlı 154 ada 49 sayılı parselden geçit hakkı tesis edilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 154 ada 48 parsel yayarına 154 ada 49 parsel sayılı taşınmazdan 3 metre genişliğinde geçit kurulması suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Fen bilirkişi tarafından düzenlenen 12.11.2012 tarihli raporda 2. seçenek olarak gösterilen ve üzerinde geçit kurulması kabul edilen güzergah üzerinde 5 adet zeytin ağacı olduğu saptanmıştır. Bu ağaçların bedellerinin de geçit bedeline dahil edilerek davacıdan tahsili gerektiği halde bu husus dikkate alınmayarak sadece arazi bedelinin geçit bedeli olarak saptanması isabetli olmamıştır.

Diğer taraftan, geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılması gerekirken yargılama gideri, karar-ilam harcı ve vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesi de doğru değildir.

3-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece dava kabul edilerek davacı parseli lehine geçit hakkı kurulduğundan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir. Mahkemece geçit hakkı tesisi ile yetinilmesi doğru görülmemiştir.

Hükmün açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.