Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2013/6577 K.2013/8018

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.05.1996 gününde verilen dilekçe ile köy idari sınırının tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 19.07.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... Tüzel Kişiliği, ....'nın köylerinin idari sınırları içerisinde kaldığını öne sürerek, köy idari sınırın tespiti istemiyle dava açmıştır.

..., uyuşmazlığın kendilerini de etkilediğini öne sürerek davaya katılmıştır.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının idareye başvurmak suretiyle idari sınırı tespit ettirmesi mümkün iken bu konuda dava açmasında hukuki yararı bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sadece taraf köyleri ve beldesi arasındaki idari sınırın tespiti istemine ilişkindir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun “idari dava türleri ve idari yargı yetkisinin sınırı” başlıklı 2. maddesinde idari dava türleri ve idari yargı yetkisi açıkça düzenlenmiştir. Bu düzenlemeye göre idari işlemler hakkında yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden biri ile hukuka aykırı olduklarından dolayı iptalleri için açılan iptal davaları, idari eylem ve işlemlerden dolayı açılan tam yargı davaları ve idari sözleşmelerden dolayı taraflar arasında çıkan anlaşmazlıklara ilişkin davalar olarak gösterilmiştir.

Somut olayda, idare tarafından belirlenen taraf köyler arasındaki idari sınırın tespiti istendiğinden bu tür davaların adli yargıda değil, idari yargıda görülmesi gerekir. Mahkemece bu nedenle davanın yargı yolu bakımından reddi gerekirken, yazılı şekilde hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine kararı verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.