KÜNYE
14. Hukuk Dairesi 2014/389 E., 2014/4381 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Isparta 2. Sulh Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 10/07/2013
- Numarası
- 2013/57-2013/603
Karar Metni
247 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.01.2013 gününde verilen dilekçe ile elbirliği mülkiyetin müşterek mülkiyete dönüştürülmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
_K A R A R_
Dava, elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesi istemine ilişkindir.
Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.
Türk Medeni Kanununun 644. maddesine dayalı elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesi davalarında davalılara gönderilen davetiyelerde "elbirliği mülkiyetinin devamını haklı kılacak bir itiraz ileri sürülmediği veya belirlenen süre içinde paylaşma davası açılmadığı takdirde istem konusu mal üzerindeki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesine karar verileceğine" dair ihtarın bulunması gerekir. Davalılara gönderilen davetiyelerde bu ihtarın yazılmadığı anlaşıldığından mahkemece söz konusu ihtarı içermeyen tebligatlar esas alınarak hüküm kurulamaz. Davalılara yasada belirtildiği şekilde ihtarın yazılı olduğu davetiye tebliğ edilmemesi doğru görülmemiş, kararın açıklanan sebeple bozulması gerekmiştir.
Kabule göre de; yargılama giderleri ve vekalet ücretinin taraflara payları oranında yüklenmesi gerektiği halde yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması , davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi ve ayrıca, dosya
içerisinde bulunan 26/12/1985 tarih ve 4202 yevmiyeli resmi senede göre H... T..'ın .. ada .. parsel sayılı taşınmazdaki payını davacıya satmasına dair işlemin dikkate alınmaması da doğru değildir.
Yargıtay 14. Hukuk Dairesi, E. 2014/389, K. 2014/4381, 2 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama