Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2014/48 K.2014/2559

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 18.09.2006 gününde verilen dilekçe ile inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil mümkün değilse alacağın tahsili istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise tazminat taleplerine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur

Mahkemece, ... ve ... hakkında açılan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ..... ve ... aleyhine açılan tapu iptali ve tescil davasının kabulüne, diğer davalılar hakkındaki tapu iptali ve tescil isteminin reddine, tazminatın tahsili isteminin kısmen kabulüne , 2.983,54 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12/2. maddesi gereğince, asıl alacak miktarı 3.666,66 TL’ye kadar olan davalarda avukatlık ücreti, tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücret olup bu ücret asıl alacağı geçemez. Tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücret 440,00 TL olarak tespit edilmiştir.

Bu durumda mahkemece, reddine karar verilen 3.000 TL'nin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 12/2. maddesinde belirtilen miktarın altında kalması nedeniyle davalılar yararına 440,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 2.983,54 TL'ye hükmedilmesi doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.