KÜNYE
14. Hukuk Dairesi 2014/870 E., 2014/5058 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Saruhanlı Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 16/07/2013
- Numarası
- 2010/285-2013/295
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.09.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal, birleştirilen davada Türk Medeni Kanununun 725. maddesi uyarınca temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davanın ve birleştirilen davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 16.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
KARAR
Asıl dava, elatmanın önlenmesi ve kal, birleştirilen dava temliken tescil isteğine ilişkindir.
Mahkemece, asıl dava ..ve .. parsel sayılı taşınmazlara yönelik olarak kabul edilmiş, ..parsel sayılı taşınmazın malikleri olan davalı A.. Ş.. dışındaki davalıların elatmalarının önlenmesine ve kal'ine, ... parsel sayılı taşınmaza yönelik davanın reddine karar verilmiş, birleştirilen davada ise .. parsel sayılı taşınmaz maliki davacı A.. Ş.. dışındaki davacıların .. parsel sayılı taşınmaza yönelik temliken tescil davalarının kabulüne karar verilmiştir.
Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Bir davada olayları açıklamak tarafların hukuki nitelendirme yapmak ise hakimin görevidir. Ayrıca, 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesinde hükme bağlanan “taleple bağlılık” kuralı uyarınca hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. HMK'nın 297/2. maddesi uyarınca da hakim tarafların tüm talepleri hakkında karar vermelidir.
Somut olayda; asıl davada davalı ve birleştirilen davada davacı A.. Ş..'in istemi yönünden bir karar verilmemiştir.
Bu itibarla, mahkemece tarafların talep sonuçlarının tamamı hakkında hüküm kurulmamış olması nedeniyle kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 14. Hukuk Dairesi, E. 2014/870, K. 2014/5058, 15 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama