Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2015/13099 K.2016/2436

Davacılar vekili tarafından, 01.11.2013 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir. Davacılar vekili, ... ili, ... ilçesi, ... köyü, cilt 8, hane 16 da nüfusa kayıtlı ... , ... ve ... 'ın babası olan ancak nüfusa kaydedilmeden vefat eden ...'in mirasçılarını ve miras paylarını gösterir mirasçılık belgesinin verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir. 4721 sayılı TMK'nun 575. maddesine göre; miras, mirasbırakanın ölümüyle açılır. 4722 sayılı Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 17. maddesi gereğince Mirasçılık ve mirasın geçişi, mirasbırakanın ölümü tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre belirlenir.

Somut olaya gelince; dosya içerisindeki ... ... Müdürlüğünün 14.11.2013 tarihli ve 943 sayılı yazısında muris ...'in nüfus kütüklerinin oluşturulması esnasında (1320-1321) ölü olması nedeniyle aile kütüklerine kaydedilmemiş olduğu tespit edilmiştir. Muris ...'in nüfus kütüklerinin oluşturulduğu miladi 1902-1903 yıllarında ölü olduğu anlaşıldığından mirasçılarının ve paylarının Feraiz ve Tevsii İntikal Kanunlarına göre belirlenmesi gerekir.

Bu durum ise hakimin hukuki bilgisi ve genel hayat tecrübelerine göre değerlendirebileceği bir konu olmayıp, konunun uzmanının incelemesini gerektiren teknik bir konudur.

O halde, mahkemece bu konularda HMK'nın 266. ve devam eden maddeleri uyarınca uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulunca inceleme yaptırılarak rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, kadastro teknik elemanınca hazırlanan ve yeterli olmayan rapora dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.