Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2015/14199 K.2018/3842

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.08.2010 gününde verilen dilekçe ile tahsis hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve kal talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, tahsis hakkına haksız elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içerisindeki tapu kayıtlarına göre davaya konu 404, 405, 406, 409, 413 parsel ile 405, 406, 409 parsellerin ifrazından oluşan 540, 541 ve 542 parsel sayılı taşınmazların Hazine adına kayıtlı bulunduğu ve Hazine tarafından davacıya tahsis edildiği hususunda bir çekişme yoktur. Tahsis, tahsis sahibine intifa hakkı sağlar. Türk Medeni Kanununun 794. maddesi hükmüne göre intifa hakkı taşınırlar, taşınmazlar, haklar veya bir mal varlığı üzerinde kurulabilir. Aksine düzenleme olmadığı sürece de bu hak, sahibine konusu üzerinde tam yararlanma yetkisi sağlar. Buna göre, tahsis sahibinin çekişme konusu üzerinde elatmanın önlenmesini isteme hakkı bulunmaktadır.

Diğer taraftan zeminle bütünleşen ve onun ayrılmaz parçası haline gelen yapı Türk Medeni Kanununun 718. maddesi gereğince taşınmazın maliki kimse ona ait kabul edilir. Dolayısıyla tahsis hakkı sahibinin yapının kal'ini talep etme yetkisi yoktur.

Dava meni müdahale ve kal istemlerine ilişkindir. Mahkemece mahallinde yapılan keşiflerde alınan bilirkişi raporlarında, davalının davacının

tahsis hakkı bulunan taşınmazlarına tecavüzü bulunduğu tespit edilmiştir. Ne var ki, davacının yıkım isteği de bulunduğundan tapu kayıt maliki Hazinenin davada yer alması gerekir. Bu nedenle Hazinenin davada taraf olarak yer almasının sağlanması, ondan sonra işin esasına yönelik karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.