Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2015/2614 K.2015/5184

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.12.2012 gününde verilen dilekçe ile mirasın hükmen reddinin istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, terekenin borca batık olması sebebiyle mirasın hükmen reddi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

TMK'nın 605/2 maddesi gereğince "ölümü tarihinde murisin ödemeden aczi açıkça belli veya resmen tespit edilmiş ise, miras reddedilmiş sayılır."

Bu maddeye dayanan talepler süreye tabi olmayıp, mirasçıların iyiniyetli ya da kötüniyetli olmalarının bir önemi bulunmamaktadır. Murisin ödemeden aczi ölüm tarihine göre belirlenir. Ölüm tarihi itibariyle, murisin tüm malvarlığı terekenin aktifini, tüm borçları ise terekenin pasifini oluşturur. Terekenin pasifinin aktifinden fazla olması; terekenin ödemeden aczini ve dolayısıyla da terekenin borca batık olduğunu gösterir (TMK m. 605/2). Ancak, tereke borca batık olmasına rağmen TMK'nın 610/2 maddesinde açıklanan şekilde tereke işlemlerine karışan, tereke mallarını gizleyen veya kendine maleden mirasçı, mirası reddedemez.

Somut olaya gelince; davalı alacaklı, davacının murisi ...'ün 30.10.2011 tarihinde vefatı nedeniyle haketmediği 22.11.2011 ile 22.02.2012 döneminde kendisine yapılan yersiz ödemelerinin vefat edenin mirasçılarından müşterek ve müteselsil tahsiline ilişkin 17.12.2012 tarihli Borç Bildirim

Belgesi düzenlemiştir. Yani davacının murisi ...'ün davalı kuruma borcu bulunmamaktadır. Davalı ... tarafından düzenlenen Borç Bildirim Belgesine konu edilen alacak tereke borcu olmadığından Türk Medeni Kanununun 605/2. maddesi gereğince isteğin reddine karar verilmesi gerekirken, terekenin borca batık olduğundan bahisle davanın kabulü doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.