Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2015/479 K.2015/1288

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 17.01.2013 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30.01.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, davalı borçlunun icra dosyasına vaki itirazının iptali istemine ilişkindir.

Davacı, Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/282 Esas - 2012/69 Karar sayılı dosyası ile temliken tescil kararı verildiğini ve kararın kesinleştiğini, faiz talebine ilişkin bir karar verilmediğinden faiz alacağı ile ilgili ilamsız icra takibi yaptığını, davalı borçlunun icra takibine itirazı nedeniyle itirazın iptalini istemiştir.

Davalı, anılan mahkeme kararında faizden bahsedilmediğini, davacının İcra Müdürlüğü'nün 2012/8158 Esas sayılı dosyası ile ilamlı icra takibi yaparak aynı alacak için faiz istediğini, İcra Hukuk Mahkemesi tarafından takibin iptal edildiğini, yorumla faiz istenemeyeceğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davalının icra dosyasına vaki itirazının kısmen iptaline karar verilerek, Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/282 Esas sayılı dosyada görülen davanın açılış tarihi ile karar tarihi arasında geçen yıllık % 9 oranından hesaplanan 5.690,95 TL asıl alacak üzerinden takibin devamına hükmedilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi'nde taraflar arasında görülüp kesinleşen 2010/282 Esas ve 2012/69 Karar sayılı ilamda, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş olmakla faiz istemi de reddedilmiştir.

Davacı görülmekte olan davada, anılan dosyadaki faiz istemine ilişkin olarak talepte bulunmuştur. Kesinleşen karar ile ilgili olarak yeniden faiz talebinde bulunulması ve buna ilişkin takip yapılması mümkün değildir. Bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.