KÜNYE
14. Hukuk Dairesi 2015/693 E., 2016/2239 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.04.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
_ KARAR _
Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir. Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir. Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir. 1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı ...'in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir. 2-Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalar olup, sonuçta kazanan ve kaybeden taraftan söz edilemeyeceğinden yargılama giderlerinin taraflara payları oranında yükletilmesi gerekir.
Somut olaya gelince; mahkemece, davada yapılan yargılama giderinin taraflardan payları oranında alınmasına karar verildiği halde, satış bedelinden masraflar düştükten sonra arta kalan paranın tapu kaydındaki ve mirasçılık belgelerindeki payları oranında paydaşlar arasında dağıtılmasına karar verilerek infazda tereddüt yaratacak şekilde çelişkili hüküm kurulması ve taşınmazın satış bedeli üzerinden alınacak harcın satış bedelinin dağıtılmasına ilişkin oran esas alınmak suretiyle paydaşlardan tahsil edilmesine karar verilmesi gerekirken nispi ilam harcının kimden hangi oranda alınacağının belirtilmemesi doğru görülmemiş ise de bu hususlar
kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 14. Hukuk Dairesi, E. 2015/693, K. 2016/2239, 26 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama