Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2015/7973 K.2017/1715

Davacılar tarafından, davalılar aleyhine 12/10/2005 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne, davalı Hazine yönünden reddine ve dava konusu 542 ada 1 parsel yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 18/12/2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı ... hükmü temyiz etmiştir.

Mahkemece, 18.12.2013 tarihli celsede “Davanın kabulüne, davanın Hazine yönünden husumet yokluğu nedeniyle reddine, sair hususların gerekçeli kararda açıklanmasına” karar verilmiştir. Gerekçeli kararda ise, “dava konusu 542 ada 2 parsel ve 83 ada 110 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine, davanın hazine yönünden husumet yokluğu nedeni ile reddine, 542 ada 1 sayılı parsel hakkında karar verilmesine yer olmadığına” karar verilmiştir. Dava konusu 542 ada 1 sayılı parsel yönünden gerekçeli karar ile tefhim edilen hüküm sonucu arasında çelişki bulunmaktadır.

6100 sayılı HMK’nun “Hüküm, hükmün verilmesi ve tefhimi” başlıklı 294. maddesinde açıklandığı üzere mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür. Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.

Aynı yasanın “Hükmün kapsamı” başlıklı 297. maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

“Hükmün yazılması” başlıklı 298. maddesi gereğince de gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.

Temyiz edilen gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olduğu görülmüştür.

10.4.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmasızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Bu itibarla gerekçeli karar ile hüküm sonucunun çelişkili olması nedeniyle kararın bozulması gerekmiştir.