Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2016/10703 K.2019/3543

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 09.07.2015 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06.04.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, maliki olduğu 106 ada 4 parsel sayılı taşınmazının genel yola ulaşımının sağlanabilmesi için davalılara ait 106 ada 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazların uygun yerinden geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalılar, davacının kötü niyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacının 106 ada 4 parsel sayılı taşınmazı yararına davalılara ait 106 ada 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlardan, fen bilirkişisinin 17.12.2015 tarihli rapor ve eki krokide kırmızı renk ile gösterilen 1. güzergahtan geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yola kesintisiz bağlantısı sağlanır. Kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün "irtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili" başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Mahkemece davanın kabulüne ve davacı taşınmaz yararına davalılara ait taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasına karar verilmiş ancak bu geçit hakkının tapuda özel sütununa tesciline dair bir karar verilmemiştir. Bu yönün gözden kaçırılmış olması doğru görülmemiş ise de, belirtilen husus bozmayı ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.