KÜNYE
14. Hukuk Dairesi 2016/12725 E., 2020/481 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Ocak 2020
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
352 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 16/04/2015 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11/05/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
_ KARAR _
Dava, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 121. maddesi uyarınca alınan yetki belgesine dayalı olarak açılan ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.
Davacı vekili; davalının davacıya olan borcu nedeniyle ... ili, ... ilçesi, ... Mevkii, 2128 parsel, A blok, Zemin Kat, 3 No'lu bağımsız bölüm sayılı taşınmazdaki ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ..., davacının alacağının ihtilaflı olduğunu, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.
Mahkemece; "Davanın kabulüne, ... ili, ... ilçesi, ... Mevkii, 2128 parsel, A blok, Zemin Kat 3 No'lu bağımsız bölüm sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış sureti ile giderilmesine" karar verilmiştir.
Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.
Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.
492 sayılı Harçlar Kanununun eki Tarifenin "Karar ve İlam Harcı" başlığı altında düzenlenen 1. maddesinin (c) fıkrası uyarınca bir gayrimenkulün hissedarlar arasında satış suretiyle şuyuun izalesine dair hükümlerde gayrimenkulün satış bedeli üzerinden binde 11,38 oranında, menkul niteliğindeki mallar üzerindeki paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde ise 2. maddesinin (a) fıkrası hükmü uyarınca maktu harç ile yetinilmesi gerekir.
Somut olaya gelince, harcın binde 11,38 oranında taraflardan tahsil edileceğinin kararda gösterilmemiş olması doğru görülmemiş ise de; bu husus bozmayı ve yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7.maddesi gereğince hüküm sonucunun düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 14. Hukuk Dairesi, E. 2016/12725, K. 2020/481, 16 Ocak 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama