Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2016/16249 K.2020/4801

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27/11/2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19/07/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince ayrı ayrı istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

_ KARAR _

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesine dayalı geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, genel yola bağlantısı bulunmadığını ileri sürerek müvekkilinin maliki olduğu 1302 ve 1303 parsel sayılı taşınmazlar lehine geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 1302 ve 1303 parsel sayılı taşınmazlar lehine, 1312 parsel sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2)Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır. Somut olayda, yargılama harç ve giderleri ile vekalet ücretinin davalıdan alınmasına karar verilmesi doğru görülmemiş ise de, bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,HUMK’nun 438/VII. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.