Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2016/18038 K.2020/5646

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.11.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, ... Mahallesi'nde kain 356 ada 1 parsel sayılı taşınmazın rızaen taksimi hususunda tarafların anlaşamadıklarını, taşınmazın üzerinde dava dışı...ye ait bir adet ev olduğunu belirterek ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın rayiç değerinin düşük hesaplandığını, yeniden bilirkişi raporu alınması gerektiğini dile getirmiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazdaki hissesini amcası olan davacıya devretmek istediğini dile getirmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, bu nedenle reddi gerekmiştir.

2-Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

492 sayılı Harçlar Kanununun eki Tarifenin "Karar ve İlam Harcı" başlığı altında düzenlenen 1. maddesinin (c) fıkrası uyarınca bir gayrimenkulün hissedarlar arasında satış suretiyle şuyuun izalesine dair hükümlerde gayrimenkulün satış bedeli üzerinden binde 11,38 oranında, menkul niteliğindeki mallar üzerindeki paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde ise 2. maddesinin (a) fıkrası hükmü uyarınca maktu harç ile yetinilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazın satış suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verildiği tarih itibariyle harç miktarı binde 11,38 olduğu halde binde dokuz nokta dokuz oranında harcın taraflardan tahsil edilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.