Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2016/5364 K.2017/3443

Davacı tarafından 03.01.2013 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesi verilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.03.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Davacı, muris Hasan oğlu Hasan (Sarmaşık oğlu)'ın babaannesi Fatma'nın dedesi olduğunu belirterek murisin mirasçıları ile miras paylarını gösterir mirasçılık belgesinin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, muris Hasan'ın ölüm tarihinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 598. maddesine göre, başvurusu üzerine yasal mirasçı oldukları belirlenenlere, sulh mahkemesince veya noterlikçe mirasçılık sıfatlarını gösteren bir belge verilir.

Mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davada irs ilişkisi kural olarak nüfus kayıtları ile ispat olunur. Nüfus kayıtları belgeledikleri olguların doğruluğuna kanıt oluşturur. Bunların içeriğinin doğru olmadığının ispatı kanunlarda başka bir hüküm bulunmadıkça herangi bir şekle tabi değildir. (TMK md.7) Hakim çekismesiz yargıda re'sen araştırma ilkesi uyarınca, davanın ispatı için gerekli bütün delillere başvurabilir.

Somut olaya gelince; Şubat 291 tarih, sıra no:101, cilt: 2, sayfa: 78' deki eski tapu kaydı tercüme ettirilip (mahallinde tercüme sağlanamıyorsa talimat yoluyla tercüme ettirilerek) 212 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtları ve dayakları belgeler getirtilerek, ayrıca davacı tarafın göstereceği tüm deliller toplanarak, murisin ölüm tarihinin Kanunu Medeninin yürürlüğe girmesinden önce olduğunun tespiti halinde feraiz hükümlerinin uygulanması için gerekirse bilirkişiden rapor aldırılarak, mirasçılarının ve miras paylarının belirlenmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.