Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2016/9249 K.2019/2540

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.03.2014 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin 6 parsel sayılı taşınmazının yola cephesi olmasına rağmen buranın kayalık ve dik olması nedeniyle araç geçişi sağlanamadığını, bu taşınmaz lehine davalıya ait 7 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 6 parsel sayılı taşınmaz lehine, 7 parsel sayılı taşınmazdan, fen bilirkişisi raporunda A harfi ile gösterilen alandan geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine "mutlak geçit ihtiyacı" veya "geçit yoksunluğu", ikincisine de "nispi geçit ihtiyacı" ya da "geçit yetersizliği" denilmektedir.

Somut olayda; davacıya ait 6 parsel sayılı taşınmazın kadastral yola cephesinin olduğu, dolayısıyla geçit ihtiyacının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda yapılacak işlemle davacının kendi taşınmazından ulaşımı sağlanmalıdır.

Mahkemece fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereği davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yola cephesi bulunan ve geçit ihtiyacı bulunmayan taşınmaz yararına geçit hakkı kurulması doğru görülmemiştir.