Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2016/9900 K.2018/8623

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.05.2013 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı ... iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 08.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı ... iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar ..., ... ve ... ile diğer davalıların murisi ... arasında noterde yapılan 20.08.2008 tarihli satış vaadi sözleşmesi ile davalıların müşterek murisi ...'ndan kendilerine intikal edecek 136 ada 10 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki binanın 3. katında bulunan dairedeki hak ve hisselerinin tamamını müvekkiline satmayı vadettiklerini, satış bedelinin nakden ve peşinen ödenmiş olup dava konusu 1.047,08 m2 yüzölçümlü bahçe ve kargir ev vasfındaki taşınmazın 509,20 m2'lik kısmı için ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.01.2013 tarihli 2012/1047 Esas, 2013/48 sayılı Kararıyla acele el koyma kararı verildiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazda davalılara ait payların iptali ile müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

Davalılar ..., ... ve ..., davayı kabul etmiş; diğer davalılar ... ve ... ise taşınmaz kamulaştırıldığından sözleşmenin ifa olanağı kalmadığı gibi davacının talebi doğrultusunda kendi paylarına düşen 16.000,00TL'yi davacıya ödediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, satış vaadi alacaklısı davacının elbirliği mülkiyetine dahil olmadığından dava konusu taşınmazda 1/4 payın maliki muris ...'nun terekesi paylı mülkiyete dönüştürülmediği sürece sözleşmenin ifa olanağı bulunmadığı ve bir kısım davalıların kabulünün sonuç doğurmayacağı, ayrıca davacının tazminat talebinin de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş; reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Kaynağını Türk Borçlar Kanununun 29. maddesinden alan taşınmaz satış vaadi sözleşmeleri, Türk Borçlar Kanununun 237. maddesi ile Türk Medeni Kanununun 706. ve Noterlik Kanununun 89. maddesi hükümleri uyarınca noter önünde re’sen düzenlenmesi gereken, bir başka anlatımla geçerliliği resmi şekil şartına bağlı kılınan, tam iki tarafa borç yükleyen ve kişisel hak sağlayan sözleşme türüdür. Vaat alacaklısı, taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile mülkiyet devir borcu yüklenen satıcıdan edim yerine getirilmediğinde Türk Medeni Kanununun 716. maddesi uyarınca açacağı ... iptali ve tescil davasında borcun hükmen yerine getirilmesini isteyebilir.

Somut olayda, dava konusu 136 ada 10 parsel sayılı taşınmazda, davacının dayandığı satış vaadi sözleşmesinde mülkiyeti nakil borcunu yüklenen davalıların müstakil payının bulunmayıp taşınmazın 1/4 payının davalıların kök murisi ..., 3/4 payının ise yine davalıların müşterek murisi olan ... adına kayıtlı olduğu ... kaydından anlaşılmaktadır.

Taşınmazın satış vaadi sözleşmesine konu 1/4 payının kök muris adına kayıtlı bulunması nedeniyle satış vaadi sözleşmesinin bu aşamada ifa olanağı bulunmamaktadır. Ne var ki; taşınmazdaki elbirliği mülkiyeti paylı mülkiyete dönüştürüldüğünde sözleşmenin ifa olanağı doğacağından davacı tarafından yeniden dava açılabilir.

Dava, sözleşmenin ifa olanağı doğduğunda her zaman açılabileceğinden mahkemece, yargılamada kendisini vekille temsil ettiren davalı ... yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değildir.

Öte yandan, davacı ... yargılama sırasında ölmüş olup davaya yasal mirasçıları olan ..., ..., ... ve ...aynı vekile vekaletname vermek suretiyle devam etmişlerdir. Mahkemece, gerekçeli karar başlığında davacı olarak adı geçen yasal mirasçıların gösterilmesi gerekirken ölü kişinin davacı olarak gösterilmesi doğru görülmemiş ise de bu hususlar kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nin 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.