Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2017/1929 K.2020/1853

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ

Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.01.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.11.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin maliki olduğu 234 ada 30 (eski 68) parsel sayılı taşınmazın anayola bağlantısının olmadığını belirterek davalıya ait 234 ada 29 (eski 65) parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile “... ili, ... İlçesi, ... Köyü, Öteyüz Mevki 234 ada 30 parselde kayıtlı taşınmaz lehine, 234 ada 29 parsel aleyhine 16.06.2014 tanzim tarihli, ...ve ...imzalı kadastro teknisyenlerinin imzası bulunan ekli krokide A harfi ile gösterilen 234 ada 29 parselden geçiş için öngörülen 3 metrelik toplamda 129,511 m2'lik alanın geçit hakkı olarak tesisine”; dahili davalı ... aleyhine tesis edilen davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Kurulan geçit hakkının 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün “İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili” başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmesi gerekirken, mahkemece dava konusu aleyhine geçit kurulan 234 ada 29 parsel yönünden geçit irtifakının özel sütununa tesciline karar verilmemesi doğru görülmemiş ise de; bu husus, kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 1086 sayılı HUMK’un 438/7. maddesi gereğince aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.