KÜNYE
14. Hukuk Dairesi 2017/400 E., 2020/8000 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Aralık 2020
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29/08/2008 gününde verilen dilekçe ile mera sınırlandırılmasının iptali ile tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/11/2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:
_ KARAR _
Davacı, ...Köyü'nde yapılan kadastro çalışmalarında muris babası ...’a ait taşınmazların 108 ada 3 parsel, 109 ada 27 parsel, 102 ada 1 parsel ve 105 ada 1 parsel olduğu mera olarak tespit gördüğünü belirterek mera olarak maliye adına sınırlandırılan dava konusu taşınmazların ... mirasçıları adına tesciline karar verilmesini istemiştir.
Davalı, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, 102 ada 1 parsel yönünden reddine, 108 ada 3 parsel, 109 ada 27 parsel ve 105 ada 1 parseller yönünden kabulüne karar verilmiştir.
Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.
1)Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalının 108 ada 3 parsel ve 105 ada 1 parsel yönünden yapılan temyiz itirazlarını reddi ile hükmün bu parseller yönünden onanmasına karar vermek gerekmiştir.
2)Davalı vekilinin 109 ada 27 parsele yönelik temyizine gelince;
Dava konusu 109 ada 27 mera parseli üzerinde yapılan keşif sonucu fen bilirkişi krokisinde B ile gösterilen 6577 m2 yerin ziraat bilirkişi raporunda belirtildiği üzere 10 yıl önce işlendiği ve kuzeyinde bulunan mera ile aynı vasıfta olduğu belirtildiğine göre B kısmına dair açılan davanın da reddi gerekirken kabulü doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir. Aynı parselin C kısmı 2. sınıf tarla vasfında olduğu, mera özelliği bulunmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarını reddine karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 14. Hukuk Dairesi, E. 2017/400, K. 2020/8000, 2 Aralık 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama