Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2017/6206 K.2018/2396

....

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 21.11.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, kadastral parselin ihyasına yönelik tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, davacılardan .... ait 77 ada 12 parsel sayılı ve diğer davacı ...'a ait 997 ada 7 parsel sayılı taşınmazların, davalı ... tarafından yapılan imar uygulaması sonucu başka parsellere şuyulandırıldığını, ancak anılan imar düzenlemesinin idari yargı yerinde iptal edilerek iptal kararının kesinleştiğini ileri sürerek imar uygulaması sonucu oluşan imar parsellerinin tapu kaydının iptali ile kadastral parsele dönülmek suretiyle davacılar adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekilleri temyiz etmişlerdir.

Hemen belirtilmelidir ki; tapu sicilinin tutulması prensiplerinden biri tescil, diğeri sicilin aleniliği (güvenilirliği), bir diğeri Hazinenin kusursuz sorumluluğu, sonuncusu ise geçerli bir hukuki sebebinin bulunması, yani kaydın illetten mücerret olmamasıdır.

O halde; imar parselinin dayanağı olan idari işlemin iptal edilmesi ile sicilin dayanıksız kalacağı ve TMK'nın 1025. maddesi hükmü uyarınca yolsuz tescil durumuna düşeceği; bu durumda; dayanaksız kalan tapu kaydının iptal edilerek kadastral parselin geometrik ve hukuki durumunun ihyasına karar verilmesi gerekeceği tartışmasızdır.

Ayrıca; kadastral parselin ihyasının, imar uygulamasıyla kadastral parsel sınırları üzerinde oluşturulan imar parsellerinin kadastral parsel içerisinde kalan kısımlarının tapu kaydının iptali ile eski hale getirilerek tescili suretiyle mümkün olabileceği gözetildiğinde; ihyası istenilen kadastral parselin çap sınırları içerisinde kalan imar parsellerinin tamamının tespitiyle kayıt maliklerinin davada yer almaları gerektiği de açıktır.

Somut olaya gelince; davacı ...'un 79/8130'er pay sahibi olduğu 231 ada 15 ve 16 sayılı kadastral parseller ile diğer davacı ...'in maliki olduğu 77 ada 12 sayılı kadastral parselin de bulunduğu bölgede, .... Belediye Başkanlığının, 26.11.2008 tarihli ve 940 sayılı encümen kararı uyarınca imar uygulaması yapıldığı ancak anılan imar uygulamasının, Bursa 3. İdare Mahkemesinin 23.03.2012 tarih, 2010/1402 Esas, 2012/354 Karar sayılı ilamı ile iptaline karar verildiği, iptal kararının derecattan geçerek 29.06.2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan, 231 ada 15 ve 16 parsel sayılı taşınmazların anılan ilk uygulama ile 996 ada, 7 sayılı imar parseline şuyulandırıldığı, davacı ... adına 2042/2401 pay oranında tescil edildiği, 996 ada 7 sayılı imar parselinin yeniden yapılan imar uygulaması nedeniyle 996 ada 17 parsele şuyulandırılıp davacı ... adına 26.12.2016 tarih ve 13520 yevmiye numaralı işlem ile 10763/15855 pay oranında tescil edildiği, diğer taraftan davacı ...'in maliki bulunduğu 77 ada 12 parsel sayılı taşınmazın, anılan ilk uygulama ile 891 ada 2 ve 4 sayılı imar parsellerine şuyandırılarak Firdes adına tescil edildiği, ne var ki, tapuya 04.04.2014 tarih ve 3517 yevmiye numarası ile tescil edilen imar uygulaması sonucu her iki parselin 891 ada 21, 22 ve 23 sayılı imar parsellerine şuyunlandırdığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; imar parsellerinin sicil dayanağı olan idari işlem, idari yargı yerinde iptal edilmediği sürece imar öncesi kayıtlara dönülmesi yönündeki tapu iptali ve tescil davasının dinlenme olanağının bulunmadığı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca; davacılara ait taşınmazların idari yargı yerinde iptal edilen ilk uygulama sonrasında açıklandığı üzere yeniden imar uygulamasına tabi tutulduğu gözetilerek, yeniden yapılan imar düzenlemelerinin idari yargı yerinde iptal edilip edilmediği araştırıldıktan sonra oluşacak sonuca göre davanın esası hakkında hüküm kurulması gerekirken noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeplerle hükmün bozulması gerekmiştir.