Yargıtay 14. Hukuk Dairesi E.2019/891 K.2019/2210

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.07.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda. 11.02.2014 tarihinde davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı ... ve davalı ... tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 04.10.2017 tarihli, 2017/3548 Esas, 2017/7181 Karar sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Davalı ...'ın 12.10.2018 havale tarihli tashih talebi üzerine mahkemece duruşma açılarak 28.11.2018 tarihinde hükmün tashihine karar verilmiştir. Davalı ...'ın tashih kararını temyiz etmesi üzerine, mahkemenin 05.12.2018 tarihli ek kararıyla temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz talebinin reddine dair verilen 05.12.2018 tarihli ek kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava ortaklığın giderilmesi talebine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ... ve davalı ... tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 04.10.2017 tarihli, 2017/3538-7181 E.K. sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Davalı ...’ın 12.10.2018 havale tarihli tashih talebi üzerine mahkemece duruşma açılarak 28.11.2018 tarihinde hükmün tashihine karar verilmiştir.

Davalı ...’ın tashih kararını temyiz etmesi üzerine, mahkemenin 05.12.2018 tarihli ek kararıyla temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz talebinin reddine dair 05.12.2018 tarihli ek kararı davalı ... temyiz etmiştir.

1-Tashih şerhi davalı ...’a 05.12.2018’de tebliğ edilmiştir. Davalı ...’ın 05.12.2018 tarihli dilekçe ile tashih şerhini temyiz ettiği, mahkemece 05.12.2018’de temyiz talebinin reddine dair ek karar verildiği, ek kararın davalı ...’a 31.12.2018’de tebliğ edildiği ve anılan davalının 07.01.2019’da ek kararı temyiz ettiği anlaşılmaktadır. Tashih şerhi temyiz kanun yoluna tabi olduğundan, mahkemenin temyiz talebinin reddine dair ek kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davalı ...’ın esasa yönelik temyiz itirazların incelenmesine gelince; hükümde “satış bedelinden masraflar düşüldükten sonra kalanının taraflara dosya içerisinde yer alan 10.01.2014 tarihli ek bilirkişi raporunda yer alan …. %34,88’inin davalı ...’a… verilmesine” karar verilmiştir.

Hükümde atıf yapılan ek bilirkişi raporunda satış bedelinin %99,89’unun taraflar arası dağılımına yer verildiği, % 0,11’lik payın akıbetinin belirlenmediği anlaşılmakla birlikte, davalı ...’ın muhdesat oranının %34,3 olduğu, ayrıca muris ......’ın zemindeki hissesinden dolayı davalı ...’a %3,58 oranın da verilmesi gerektiğinin belirtildiği anlaşılmaktadır. Rapora göre davalı ...’ın dava konusu taşınmazın satışından alması gereken oran % 37.88’dir.

Mahkemece, 17.02.2014 tarihli kararda davalı ...’a satış bedelinin % 34,88’inin verilmesi hatalıdır.

Ancak tashih talebi değerlendirilirken de, %100,47 hisseye tekabül edecek şekilde, hükmün infazında tereddüt oluşturacak biçimde "Satış bedelinden masraflar düşüldükten sonra kalanının taraflara dosya içinde yer alan 10/01/2014 tarihli ek bilirkişi raporu uyarınca, %46,50'sinin davalı ...'e, %34,88'inin davalı ...'a,c%3,58'inin davalı ...'a, %4,77'sinin davalı ...'a, %3,58'inin davalı ......'e, %3,58'inin davacı ... ...'ya, %0,90'ının davalı ...'a, %1,34'ünün davalı ...'a, %1,34'ünün davalı ...'a VERİLMESİNE, " şeklinde tashihe karar verilmiştir.

Anılan durum doğru değil ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nun 438/7 maddesi gereğince tashih sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.